Wat Coaches Normaal Vinden, Kan een Drempel Zijn voor Nieuwe Leden

Een coach legt de workout uit. Iedereen knikt.

De coach gaat ervan uit dat de uitleg duidelijk was, want niemand stelde vragen.

Later geeft een nieuwer lid aan een ander lid toe dat ze er bijna niets van begrepen hebben. Ze wisten niet wat een AMRAP was. Ze wisten niet zeker wat Rx betekende. Ze hadden geen idee wat er bedoeld werd met "de beoogde stimulus". Ze wilden alleen niet degene zijn die de les stillegde om het te vragen.

De coach verlaat de sessie met het idee dat de communicatie duidelijk was.

Het lid vertrekt en vraagt zich af of ze hier wel bij horen.

Niemand van beiden probeert een probleem te veroorzaken. Sterker nog, beide ervaringen zijn vanuit het eigen perspectief volkomen logisch.

De uitdaging is dat coaches en leden precies dezelfde omgeving vaak heel anders ervaren.

Een van de uitdagingen van steeds meer ervaring krijgen als coach is dat het moeilijker wordt om je te herinneren hoe het voelde om iets niet te weten.

Termen als AMRAP, Rx, touch-and-go, scaling en stimulus worden onderdeel van de dagelijkse taal. De opbouw van een les wordt vertrouwd. Gewichten kiezen, materiaal klaarzetten, een partner zoeken en je bewegen in de sociale dynamiek van een gym: het wordt allemaal tweede natuur.

Na verloop van tijd vergeet je gemakkelijk dat niets hiervan eigenlijk vanzelfsprekend is.

Elke ervaren coach was ooit de persoon die niet wist waar hij moest staan, welk materiaal hij moest pakken, of hij tijdens de whiteboard-briefing wel vragen mocht stellen. Het verschil is dat die ervaringen vaak naar de achtergrond verdwijnen naarmate het zelfvertrouwen en de vertrouwdheid groeien.

Het probleem is niet dat coaches ophouden met er om geven. Het probleem is dat vertrouwdheid blinde vlekken creëert.

Een blinde vlek in coaching ontstaat wanneer de ervaring en vertrouwdheid van een coach het moeilijk maken om uitdagingen te herkennen die voor nieuwere leden overduidelijk zijn. Deze blinde vlekken ontstaan vaak omdat vaardigheden, routines, taal en sociale normen die ooit onbekend waren, na verloop van tijd automatisch zijn geworden.

Wat voor een coach normaal voelt, kan voor een lid een drempel zijn, omdat coaches vaak vergeten hoeveel van de gymomgeving ze in de loop der tijd hebben geleerd. Goede coaching vraagt om het herkennen van deze blinde vlekken en het begrijpen dat leden dezelfde les heel anders kunnen ervaren.

Veel van de drempels die de ervaring van leden beïnvloeden, zijn geen fysieke drempels.

Ze zijn sociaal, emotioneel en informatief.

Neem een lid dat een paar minuten voor de les aankomt. Vanuit het perspectief van de coach staat die persoon gewoon rustig aan de rand van de zaal te wachten tot het begint.

Vanuit het perspectief van het lid probeert die persoon misschien uit te zoeken waar de tas neergezet moet worden, of er ingecheckt moet worden, wie de coach is, of ze al moeten beginnen met opwarmen, en of ze eigenlijk wel op de juiste plek zijn.

Voor de coach is het een routineonderdeel van de dag.

Voor het lid is het misschien wel het meest stressvolle moment van de dag.

Niemand van beiden creëert die kloof bewust, maar de kloof bestaat wel.

Een van de belangrijkste stappen die een coach kan zetten, is erkennen dat de ervaring van een lid niet minder echt wordt doordat ze niet zo bedoeld was.

Maar die reacties richten zich op ons perspectief in plaats van op dat van hen.

Leden ervaren jouw gym niet via jouw bedoelingen. Ze ervaren het via wat ze begrijpen, opmerken en zich in staat voelen aan te kunnen. Wat voor een coach onbelangrijk voelt, kan voor een lid overweldigend zijn, en die ervaring is geldig, ongeacht of de coach haar herkent.

Dit betekent niet dat elke zorg meteen opgelost moet worden of dat coaches elke uitdaging uit de omgeving moeten halen.

Het betekent simpelweg dat begrip vóór oordeel moet komen.

Als een lid zich geïntimideerd, verward, beschaamd of onzeker voelt, is die ervaring echt voor hen. Haar wegwuiven omdat ze niet overeenkomt met onze eigen ervaring, laat haar niet verdwijnen.

Het maakt het alleen moeilijker voor ons om te begrijpen wat ze doormaken.

Een van de duidelijkste voorbeelden zie je tijdens partnerworkouts.

Meteen beginnen ervaren leden zich in paren te verdelen. Gesprekken gaan door. Materiaal wordt klaargezet. De zaal gaat soepel over naar het volgende deel van de les.

Vanuit het perspectief van de coach werkt alles precies zoals verwacht.

Ondertussen staat een nieuwer lid er misschien en vraagt zich af wie ze moet benaderen, of ze iemand ophoudt, of dat iedereen al een partner heeft.

Momenten als deze gebeuren elke dag in coachingomgevingen. De meeste zijn klein. Veel ervan gaan onopgemerkt voorbij. Toch hebben ze vaak een onevenredig grote impact op hoe welkom, gesteund en zelfverzekerd leden zich voelen.

Het doel is niet om elke mogelijke drempel weg te nemen.

Het doel is om ze beter te leren zien.

Hoe bewuster we worden van de dingen die voor ons normaal voelen, hoe makkelijker het wordt om de ervaringen van anderen te herkennen.

Kies in je volgende les één onderdeel van de ervaring dat voor jou volkomen routine is.

Dat kan de whiteboard-briefing zijn, gewichten kiezen, een partner zoeken, de beschrijving van de workout begrijpen, of je weg vinden in de gym voordat de les begint.

Stel je nu voor dat je het voor de eerste keer meemaakt.

Welke aannames doe je over wat leden weten, begrijpen of zich prettig bij voelen om te doen?